W czerwcu ukazał się przegląd systematyczy i wytyczne ISRS dotyczące zastosowania radioterapii stereotaktycznej u chorych z pojedynczymi przerzutami w płucach

 

Autorzy przeanalizowali 35 prac obejmujących ponad 3600 pacjentów i 4600 przerzutów do płuc leczonych radioterapią stereotaktyczną (SBRT). Analiza wykazała jednocześnie wysoką skuteczność oraz niską toksyczność SBRT. Mediana odsetka wyleczeń miejscowych (LC- local control) po 1. i 5. latach wyniosła odpowiednio 90% i 79%. 

Wczesne powikłania leczenia w stopniu G3+ stwierdzono u 0,5% pacjentów, a późne u 1,8% chorych. Najczęstszym powikłaniem było popromienne zapalenie płuc.

 

Na podstawie powyższych danych stworzono wytyczne dotyczące kwalifikacji, przebiegu leczenia oraz zaleceń po zakończonym leczeniu.

 

Kryteria kwalifikacji i diagnostyki pacjentów:

 

1. Badania wymagane: FDG-PET całego ciała, tomografia komputerowa (TK) klatki piersiowej z kontrastem + zalecana (ale niekonieczna) biopsja podejrzanych ognisk
2. U pacjentów z potwierdzeniem histopatologicznym przerzutów w płucach, rozpoznanie kolejnych zmian wymaga powtórzenia diagnostyki obrazowej.
3. U pacjentów z oligoprzerzutami w płucach zaleca się stosowanie radykalnego leczenia miejscowego, leczeniem z wyboru jest SBRT lub leczenie operacyjne.
4. Ostateczna decyzja dotycząca leczenia powinna zostać ustalona podczas interdyscyplinarnej komisji lekarskiej uwzględniając w decyzji preferencje pacjenta.
5. Lokalizacja zmian:

- SBRT jest złotym standardem u pacjentów z pojedynczym, peryferyjnie położonym przerzutem w płucach o największym wymiarze poniżej 5cm .

- W przypadku przerzutu przekraczajacego 5cm lub w lokalizacji centralnej, można zastosować SBRT, jednak należy rozważyć indywidualny schemat leczenia, aby zmniejszyć ryzyko powikłań.

- W przypadku przerzutu w lokalizacji ultracentralnej SBRT wiąże się z większym ryzykiem powikłań, dlatego wybór tego sposobu leczenia powinien być dokładnie przeanalizowany.

U większości pacjentów  z 2-5 przerzutami można przeprowadzić jednoczasową SBRT.  

 

Leczenie:

 

6. Dawka zależy od lokalizacji guza: w przypadku guzów położonych peryferyjnie  BED powinien wynosić minimum 100 Gy, w przypadku lokalizacji ultracentralnej należy rozważyć deeskalację dawki do BED około 75 Gy.
7. U pacjentów z indukowaną chorobą oligometastatyczną i wskazaniami do SBRT w skojarzeniu z leczeniem systemowym, można rozważyć zmniejszenie BED poniżej 100 Gy.
8. U pacjentów z małym, pojedynczym przerzutem w lokalizacji peryferyjnej, oddalonym od struktur krytycznych i ściany klatki piersiowej można rozważyć zastosowanie radiochirurgii stereotaktycznej w dawce 1x28Gy.
9. Z uwagi na ruchomość oddechową, celem kompensacji należy zastosować obrazowanie 4D-CT, stworzenie struktury ITV (internal target volume), techniki kontroli oddechu jak np. bramkowanie oddechowe, wstrzymany oddech. W trakcie leczenia konieczne jest stosowanie każdorazowo technik śledzenia położenia guza.
10. Zalecane algorytmy do planowania leczenia: typu B lub Monte Carlo, z uwzględnieniem możliwie wysokiej konformalności.
11. W przypadku więcej niż 1 przerzutu w płucach można zastosować jedno izocentrum.
12. Radioterapia może być realizowana codziennie lub co drugi dzień.

 

Po zakończeniu radioterapii:

 

13. Zaleca się regularne wykonywanie badania TK – przez pierwsze dwa lata co 3 miesiące; następnie co 6 miesięcy w trzecim roku oraz co rok po 3 latach. Po upływie 5 lat od zakończenia SBRT można wykonywać badanie TK co 2 lata, o ile nie innych wskazań.

 

Źródło:

https://www.lungcancerjournal.info/action/showPdf?pii=S0169-5002%2823%2900822-X